Waarom ik?

Het was Kathy Gosschalk, artistiek directeur van het toenmalige Werkcentrum Dans in Rotterdam, die hem in 1987 in Londen ‘ontdekte’. “Ik was 23, wist niets van Nederland, laat staan dat ik de groep kende, maar Kathy bood me een jaar werk aan en dat kon ik niet weigeren. Ik danste op dat moment mee in een productie van Ian Spink, had stage gelopen bij het Rambert Ballet, maar had verder nog geen vooruitzicht op werk in Engeland.”

Nederland overrompelde hem. “Kathy bleek een vrouw met een geweldige eigen visie. Ze nodigde de meest uiteenlopende choreografen uit, zoals Stephen Petronio en Amanda Miller, en Ton Simons – die van groot belang is geweest voor mijn carrière – was er vaste gastchoreograaf. In korte tijd moest ik me al die verschillende stijlen eigen maken. Ik die mijzelf tot dan als een lyrische danser zag, werd opeens geconfronteerd met de ‘punky period’ van Ton Simons.”

Tim Persent (Kaapstad, 1964) vond Nederland qua dans spannender, meer up-to-date dan Engeland, waarheen hij op zijn twaalfde vanwege zijn vaders werk verhuisde. “Ik ben opgeleid aan de Rambert Academy, een ouderwetse Engelse opleiding. De nadruk lag er meer op discipline en techniek dan op het creatieve. Er werden strikte eisen aan ons gesteld, maar het gebeurde allemaal wel met liefde. Bovendien: de opleiding bleek een fantastische basis voor alles wat ik daarna zou ontdekken.”

Bij Werkcentrum Dans viel Persents uitzonderlijke talent meteen op. Recensenten schreven al snel lovende woorden over hem. “Ik voelde me gewaardeerd, wat hielp om me hier thuis te voelen. Daarbij ontmoette ik in die tijd ook mijn grote liefde.”

Shocking
Persent bleef zeven jaar bij Gosschalks in 1988 tot Rotterdamse Dansgroep omgedoopte gezelschap en zag zijn werk in 1993 bekroond met de Zilveren Theaterdansprijs. “Het was een fantastische tijd, maar ik voelde ook dat ik toe was aan een nieuwe uitdaging. Het moest allemaal niet té comfortabel worden.” Een studiereis naar New York bevestigde dat. “Ik danste er bij het eigen gezelschap van Ton Simons, werkte er met Brenda Daniels. En het voelde zo geweldig dat ik mijn eigen plan kon trekken, mijn eigen dag kon indelen.”

Persent werd freelancer en danste vanaf 1994 in onder meer choreografieën van Samuel Wuersten, Paul Selwyn Norton, Michael Schumacher en gedurende anderhalf jaar bij Dansgroep Krisztina de Châtel. “Ik was ‘blessed’, kreeg steeds nieuwe aanbiedingen.” Maar de belangrijkste band bouwde hij op met choreografenduo Andrea Leine en Harijono Roebana. “Het eerste werk dat ik van hen danste was The Circle Effect, in 1995. De omschakeling was ‘shocking’. Ik was net 30 en moest voor het eerst écht de diepte ingaan. Dan waren de repetities voor mijn gevoel klaar, en dan begon het pas. En dacht ik: wat gaan we nu dan doen?”

Had Persent bij de Rotterdamse Dansgroep al met totaal nieuwe benaderingen van het lichaam kennisgemaakt, bij LeineRoebana ging dit nog veel verder. “Harijono en Andrea zijn goed in ontregelen, waar ik juist iemand ben van regelmaat en structuur. Ik moest echt op zoek gaan naar nieuwe, diepere lagen in mijzelf.” Dat hij na 17 jaar nog steeds met het tweetal werkt, komt vooral door de vrijheid die hij bij hen ervaart. “Ze zijn heel eigenwijs, hebben een sterke visie op wat het lichaam kan zeggen, maar ik krijg de ruimte om mijn eigen verhaal te creëren. En, de laatste jaren, ook om mij op andere gebieden binnen de dans te ontwikkelen: als repetitor van hun stukken, als coach en als artistiek leider dans van het ITs festival.”

Fantastisch geschenk
In A Dance Concert neemt Persent zijn publiek mee op reis door zijn carrière. Het idee om ooit een voorstelling te maken met werk van choreografen die bepalend voor hem zijn geweest, speelde al langer door zijn hoofd. Maar het was Samuel Wuersten die, in zijn functie van artistiek directeur van het Holland Dance Festival, ‘de koe bij de horens vatte’. “Vorig jaar kwam hij opeens de studio van LeineRoebana binnenlopen en zei: ‘We moeten het doen, we gaan zo’n programma produceren om jouw jubileum te vieren.’ Mijn mond viel open, want na de Gouden Zwaan die ik in 2004 won, is dit opnieuw een fantastisch geschenk. Al vraag ik me, nu de stress toeneemt, soms wel af: waarom ik? Waar verdien ik dit aan?”

De eerste die Persent vroeg om een choreografie voor A Dance Concert te maken, was Richard Alston, zijn voormalige ‘baas’ bij het Rambert Ballet én degene die Kathy Gosschalk destijds op hem attendeerde. “Ik had Richard 25 jaar niet gezien, maar het opnieuw werken met hem was echt een cadeautje.”

Van Ton Simons danst Persent een solo uit The Idea of Order, een van de hoogtepunten uit zijn carrière bij de Rotterdamse Dansgroep en volgens hem een regelrecht juweel. En uiteraard zijn ook Leine en Roebana van de partij, met een nieuw duet voor Persent en zijn oud-collega/vriend Bennie Bartels. Maar Persent gaat in het jubileumprogramma ook nieuwe samenwerkingen aan. “Ik wil ook vooruitkijken en heb daarom Ann van den Broek, die ik al jaren bewonder, gevraagd een solo voor mij te maken. Daarnaast wilde ik ook een jong talent, Jefta van Dinther, met een choreografie voor drie dansstudenten een kans geven.”

Zondagskind
Dat Persents jubileumprogramma A Dance CONCERT heet, is geen toeval. “Ik wist meteen dat livemuziek een belangrijk onderdeel van de voorstelling moest worden en heb sopraan Claron McFadden en altviolist Joost Keizer uitgenodigd mee te werken. Muziek is troost, plezier, noodzaak in mijn dagelijks leven. Anders dan de dans, die meer gefilterd bij mij binnenkomt, gaat muziek direct naar binnen.”

Een afscheidsvoorstelling wordt A Dance Concert zeker niet, zegt Persent. “Misschien is het juist wel het begin van iets nieuws. Ik zie mijzelf in veel opzichten nog steeds als een student. Dansen blíjft oefenen en nog eens oefenen.” De nu 47-jarige danser noemt zichzelf een zondagskind, een geluksvogel. “Mijn lichaam heeft zich, ondanks een zwakke rug, altijd goed gehouden en ik vind het een voorrecht dat ik van dans mijn leven heb kunnen maken. Mijn ideeën en houding zijn in de loop der jaren wel veranderd: op mijn dertigste wás ik dans, nu is er meer. Maar nog steeds is dansen dé essentie voor mij, dé manier om mij als mens te uiten.”

De voorstelling van Tim Persent is te zien op 26, 27, 28 januari in Korzo!