Blog - Hoe normaal kan dans zijn?

Na een eerste aarzeling– o jee help, zijn ze wel schoon? - bleek dat mijn voeten zo gevoelig kunnen worden als handen en zich op een prettige manier kunnen richten naar de vormen van het andere lichaam. En daarna op die voeten gaan staan, wat een ervaring! Het was alsof ik nog nooit stond, nog nooit de grond voelde. Je zou zo blind je weg kunnen vinden alleen op de tast van je voeten.

Sterke voeten, bewuste voeten geven vertrouwen om de bewegingen te maken die op dat moment in de improvisatie gemaakt moeten worden. Ze geven mij snelheid en gemak van omgaan met de zwaartekracht en balans van het lichaam.

Niet helemaal toevallig begin ik mijn beelden vanuit de relatie met de zwaartekracht. Dat is zo’n basaal gegeven. Vanuit het contactpunt met de grond, meestal de voeten dus, bouw ik ze op. Heel direct gebruik ik bij het vormen die bovenbeschreven ervaring. Maar een beeld heeft geen spieren, kan zich dus niet in balans houden. De verdeling van de massa van materiaal zorgt voor het evenwicht. Staal is zelfdragend en wordt door het smeden alleen maar steviger. Om een beeld te maken heb ik dus geen armatuur of mal nodig. Ik kan het materiaal als het ware vormen langs de lucht, de openplekken opvullend met mijn gevoel voor de ruimte in het lichaam. Ook de lege ruimtes spelen mee.

Als voorbeeld foto’s van het beeld ‘Labyrinth’ in verschillende fases van het maak proces. De foto van het voltooide beeld is gemaakt op het voormalig eiland Schokland. Dans kan dus heel normaal zijn. Alhoewel; in een wereld waarin we, dankzij auto en computer steeds minder ons lichaam hoeven te gebruiken, is dat eigenlijk weer heel bijzonder.

Neem voor voorbeelden van het werk van Alice een kijkje op haar website. Kijk voor meer informatie over Dansdrift hier.

Bij veel van de cursisten van Dansdrift is een wisselwerking terug te zien tussen hun ervaringen met dansimprovisatie en hun beroep. Geregeld zal een van de cursisten hierover schrijven op denhaagdanst.nl